Saturday, 24 July 2010

ιριδα-


αναπνεουμε τον ιδιο αερα
συγκατοικουμε
κατω απτον ιδιο

βαθυστοχαστο
ουρανο

συγκεντρωνουμε
ολα μας τα ονειρα
μεσα στης νυχτας
το σιγανο μουρμουρητο
αφησα το φως ανοιχτο
μεσα στο δωματιο
για να νομιζουν
πως ειμαι ακομα εδω
μα εχω φυγει απο καιρο
δεν ηταν παραιτηση
δεν ηταν δειλια
δεν αναζητησα να βρω
την ανασφαλεια μιας σχεσης
ουτε να κρυφτω σε μιας αγκαλιας το καρτερι
βγηκα στο δρομο
μεσα μου το αγορι μαζι του
παλι συνομιλω
αντικριζω
τις πρωτες ηλιαχτιδες
νιωθω μεσα μου τον κοσμικο χρησμο
η απονευρωση των παντων
η εκτιναξη προς τα εμπρος
προσωπικα αμετοχος
ταυτοχρονα ομως
ενεργοποιημενος μηχανισμος
ετοιμος να εκραγει
επαγρυπνω αναμενοντας το σημαδι
στους δρομους στους χρονους




να ακουσουμε ολοι μαζι την βροχη
να απλωσουμε τα χρωματα μας στα μπαλκονια της γειτονιας
να παψουμε να αδιαφορουμε για τον συνανθρωπο
να νιωσουμε μεσα μας την δυναμη της ζωης
δεν θα παψω να στο γραφω δεν μενει κατι αλλο εδω γιαμενα
αλλα
ουτε και για σενα...