Monday, 31 May 2010

μικροσκοπικο


ο ηχος σαν μια γροθια υψωνεται μεσα απτο δωματιο
θελεις να φτασεις και αποψε εκεινο το σημειο που βλεπες
απτο παραθυρο διαρκως
το αστερι που τρεμοσβηνε σαν κερι το κρατουσε αορατο χερι
στον μολυβενιο νυχτερινο ουρανο
αποψε μπορεις κλαψεις αν και πλεον δεν σου ειναι αρκετο
ο θυμος σου κοντευει να βγει εξω στους δρομους
θελει να φωναξει ..."δεν εχουμε αλλο χρονο δεν εχουμε αλλο ..."
μα ποιος θα κουσει ποιος θα νοιαστει ολα καταληγουν στην αρχικη τους μορφη
απο εκεινο το σημειο που θελεις να φτασεις
καποτε μου λεγες πως θα τα καταφερεις και θα πεταξεις
να φησεις πισω σου οτι σε κρατουσε κατω στη γη ..
μα πλεον ο χρονος σε αφησε πισω να μαζευεις τα σκορπια σου χρωματα
να μετρας τα λεπτα τις ωρες να υπολογιζεις τα εσοδα σου και ποσα τα εξοδα σου
μακρια πλεον απτην αποστολη σου μακρια πλεον απτην αληθινη ζωη σου..


ακολουθω τον ηχο στην τροχια του γυρω απο αυτη την ζωη
δεν ξερω που οδηγει
μα αν θες ελα και συ μαζι μου .