Thursday, 9 December 2010

το θαυμα


οι πιο πολλοι φοβουνται να μιλησουν ανοιχτα η και δεν τους ενδιαφερει
τι συμβαινει γυρω τους
ανισχυροι υπ-αλληλοι του συστηματος
που
οι ιδιοι χρηματοδοτουν
οι ιδιοι το κρινουν
και ιδιοι το βλαστημουν
αλλαζουν γνωμες διαρκως η μνημη τους μοιαζει μενα
χρυσοψαρο που επιβιωνει μεσα σενα πελωριο γυαλινο ουρανο

μιλανε διαρκως για τα σχεδια τους τα προσωπικα τους
λες και ολος ο κοσμος ειναι

γυρω

απο αυτους

ετσι ομως μεγαλωσαν ετσι μαθανε
στα σχολεια να νανε οι καλυτεροι
να εργαζονται σκληρα για το βιος τους
να πειθαρχουν στον ανωτερο τους
να σκεφτονται σιωπηλα
να λενε τις αληθειες συνομωτικα

εμαθαν και να κοιτανε στις οθονες
με διαφορες αναρτησεις
γεμιζουν ολο το εικοσιτετραωρο την μοναξια τους
η τελεια ανυπαρξια ενος μη ανθρωπινου οργανισμου
ενος φθηνου εγωισμου
που ψαχνει τροπους να δραπετευσει
απτην ζωη του απτον ιδιο του τον εαυτο

μα

ολα εχουν να κανουν
με την προσωπικη μας επιλογη

αν θα μεινουμε μονοι μας εως το τελος


η αν θα ενωσουμε τα χερια μας

για γινουμε ολοι μας





το θαυμα.

Monday, 29 November 2010

3 ωρες


γυρισα για λιγες ωρες
στο πυκνο πλεγμα των κτιριων
και ενιωσα αποξενομενος

αλλιωτικος απομακρος

κοιταζα γυρω μου
ολοι υπνωτισμενοι μεσα στα σαρδελοκουτια
κανεις δεν σε κοιταζε στα ματια
φοβισμενοι αγριοι παγωμενοι
προχωρανε μιλανε
κρυμμενοι στα αθορυβα μυστικα τους
δεν νιωθουν πλεον πως
εχουν απολεσει τον εαυτο τους
εχουν αγκαλιασει τον
εγωισμο τους

πιο περα

στιβες τα αποριμματα
ποσο ταιριαζουν στα αστικα συναισθηματα
κανεις δεν εδινε σημασια
σε καποιον
που ηταν ξαπλωμενος
διπλα απτις τροφαντες σακουλες

ναρκωμενος

στιβες τα απανθρωπα σωματα
ποσο ταιριαζουν με τα γκριζα χρωματα

εφυγα μετα απο λιγες ωρες
τα πρωτοσελιδα να στεγνωνουν
κρεμασμενα βλεμματα
παχια ψεμματα
διαρκως χρωσταμε

ποτε μας δεν θα ξεπληρωσουμε το χρεος της ζωης

το μενος της ψυχης

το θριαμβο της σιωπης

δεν θα σε ρωτησω πλεον
τι ψαχνεις να βρεις
οταν ολα γυρω σου
δεν σε προκαλουν
να αμυνθεις



να λυτρωθεις..





επι στροφη






Wednesday, 3 November 2010

απομακρυνσου.


μακρια απτο εργοστασιο των ψυχων
απτα πρωτοσελιδα των περιπτερων
σενα παραθυρο που κοιταζει στον ουρανο
διαρκως αλλαζει χρωματα και συνθεσεις
στο μετεωρο σκηνικο
μακρια απτο πολυβουο κεντρο της παραιτησης
εκει που αστραφτουν τα ματια τους
εκει που πληγωνουν τα χερια τους
ολα μενουν πισω απτα στοματα σιωπηλα
κρυμμενα λογια δειλα
μενουν ξεχασμενα
εκει που κανεις πλεον δεν αναζητει την φυγη
μενει να γλυφει την καθε του πληγη
μακρια απο αυτο που με κρατουσε στο εδαφος
και με αποροφουσε στο υπεδαφος
σαν κινουμενη αμμος

εδω εχω το παλομενο ηχειο
της αναπνοης

μακρια
απτο εκωφαντικο θορυβο
των τροχων

μαζεψε οτι σου εχει απομεινει και σενα
και φυγε μην το σκεφτεσαι

καντο για την ζωη σου.οβερ.

Wednesday, 13 October 2010

η επομενη εξοδος


εχω να μαζεψω ακομα καποια τελευταια πραγματα
να τα βαλω μεσα στις χαρτινες κουτες
θα τα τακτοποιησω ανα ειδος
ευθραυστα εχω μονο μεσα μου
αν και αυτα ειναι πολυ καλα κρυμμενα

αφησα τον εξωστη πισω μου και ολα τα συννεφα
της καταιγιδας να συμπληρωνουν κομματι κομματι το παζλ
του απεραντο ουρανου

ακομα λιγες μερες στο τιποτα της πολης
δεν θα της χαριστω πλεον αλλο
δεν θα της δωσω ουτε μια μου αναπνοη

ολο αυτο που εχει μεταμορφωθει σε κατι απροσωπο

στο περιθωριο της
ψαχνεις να βρεις τις στιγμες
που θα σε κανουν να νιωσεις εστω το χτυποκαρδι
σαν τους υποτιτλους μιας βουβης ταινιας
μονο τα μηχανηματα τους ακουγοντε και καποιες
ανοητες συζητησεις για το που πηγαινουμε
και πως καταληξαμε εως εδω

οι οθονες αστραφτερες εικονες
συνδιαλεξεις με τον οποιοδηποτε
για το οτιδηποτε
τιποτα σιγουρο τιποτα αληθινο

ολα περιστρεφονται στον ιδιο κυκλο

θα αλλαζεις ρολους
συμβουλες
θα αποκτησεις φιλους και εννιοτε και εχθρους
θα χασεις τον εαυτο σου
θα αποκτησεις μια καριερα
θα πληρωνεις ολους τους λογαριασμους σου
σε εκεινους που δεχτηκες να σε ελενχουν
να σε αφηνουν πισω

θα νομιζεις πως καποιος σε αγκαλιαζει
καποιος σε σκεφτεται
θα νομιζεις πως εισαι εσυ οτι σκεφτεσαι
αλλα και οτι νιωθεις
εχεις χωνεψει ολα τα πλαστα τους ονειρα

εχεις παψει να νιωθεις

την ροη της ζωης μεσα σου
εισαι ενα ακομα πειραματοζωο
δεν εισαι πια
[αν-θρωπος]
εισαι ενα υβριδιο απο επιλογες
ηδονες
τεχνολογικες διαστροφες
ενας αποτυχημενος μικροργανισμος
δεν εχεις μελλον ουτε παρον

εισαι απων.-

η εξοδος ειναι η φυγη προς τα εμπρος τιποτα δεν με κραταει
κατω απτο θολο συννεφο...καλη σου τυχη ...

Friday, 1 October 2010

ο ηχος της


εχεις ακουσει
τον ηχο
της ψυχης σου

μοιαζει

σαν το θρο[υ]σμα των φθινοπωρινων φυλλων

το κερι
που μενει
να καιει
στης καρδιας σου
το ζεστο χερι

ο χτυπος της καρδιας
που αντηχει
στα εγκατα
της μητερας γης

οι βραδιες
που ακουσαμε
τα κυμματα
μετρησαμε
τα βηματα
του φεγγαριου
αφησαμε τον αερα
να ρθει να μας βρει
εκει που δεν ειχαμε
ποτε μας φθασει
δεν ειχαμε ποτε μας
καταλαβει
πως ειναι δυνατον
να νιωσουμε
την αληθεια
σαν αναπνοη
απτο στομα της ψυχης
φως του ηλιου
ανατελει

μεμια κινηση ολο χαρη
νιοτη δυναμη σιωπη

ολα ειναι εκει
οπως τα αφησα
για να τα ανακαλυψω
παλι ολα απτην αρχη
ακουγοντας

τον ηχο της ψυχης μου

Wednesday, 22 September 2010

χωματινος


μερες νυχτες αριθμοι
πες μου αν βλεπεις
αν ακους την σιωπη
το γκριζο χρωμα του φθινοπωρου
απλωνεται στον αμιλητο ουρανο
αυτη η ορφανη πορεια
δεν υπαρχουν λεξεις πλεον δεν υπαρχουν
ολα εχουν αποκτησει ενα βαθυτερο νοημα
μεσα μου
δεν βρεθηκαμε εδω τυχαια
μπορεις να ακουσεις τον ηχο των αστεριων την κινηση των πλανητων
να νιωσεις τον αερα που περνα απο κοντα σου
πιστευεις πως θες να σωθεις
ετσι λες ..
με ποιον μοιραστηκες την μοναξια σου

παλι με μισολογα ..


παλι με ψεμματα
ορθωσες το αναστημα σου και μιλαγες για ολα τα επιτευγματα σου

εχεις κλειδωθει μεσα στον σκοτεινο εγωισμο σου
ολα φιλτραρονται απτον χωματινο εαυτο σου
δεν ειναι τιποτα δικο σου τιποτα ανθρωπινο σου θλιβερη η καθε σου πτυχη σπουδασες την αναιδεια και εκπληρωνεις καθε σου επαγγελματικη διδαχη

εχεις παραιτηθει απο καθε σου φυσικη ροπη...
εισε ακομα μια κληση απτην τηλεφωνικη σου γραμμη

συνεχισε να παραμιλας αυτο μονο μπορεις
να λες οτι θες να αλλαξεις τον κοσμο που επιζεις
πως θες να ζησεις τον πιο μεγαλο ερωτα
να τρως και να πινεις διαρκως
ενω καποιος αλλος ειναι νηστικος διψασμενος φτωχος

η αγαπη σου ειναι ενας ακομα ψευδεπιγραφος χρησμος

δεν υπαρχεις δεν ακους τιποτα πια δεν βλεπεις τιποτα επιλεγεις την βια για να εκφραστεις ..

συνεχισε να μην ζεις να μην διαρκεις

.αυτο σου ανηκει
αυτο σου αξιζει
.
αυτο εισαι.

Saturday, 4 September 2010

εννια


πισω απτο βουνο ενα κατακοκκινο αστρο βαθυ
μια καρδια μπορει ραγισει
σαν ενα κομματι γυαλι
μια αγκαλια μπορει να σου υποσχεθει ακομα μια ζωη
ενας δρομος που κανεις δεν ξερει που οδηγει
ισως να ρθει και η βροχη να μας πει καποια απτα μυστικα της
να περιμενουμε την καθε επομενη στιγμη σαν μια αποκαλυψη
μια ζωη μια ανασα σιωπη

ακομα ψαχνω να βρω το νοημα που βγαζουν οι λεξεις που γινονται αποστασεις
πως γιναμε ολοι μας τοσο ξενοι
τοσο μονοι
τοσο εγωιστες
μιλαμε μεταξυμας
αλλα κανεις μας δεν καταλαβαινει κανεναν μας
αγνωστοι καιροι και ακομα πιο αγνωστοι ανθρωποι



και δω
αποενα αγνωστο φιλοξενο μπαλκονι
ακουω την θαλασσα σαν τελευταια φορα
να μου μιλα σε μια ακατανοητη ομιλια
βλεπω τα κυματα να απλωνουν τα δαχτυλα τους στην ακτη
νιωθω πως ζω μια μοναδικη στιγμη
δεν θελω να κοιταω πιο περα
δεν θελω να κοιταω πισω
μονο εδω να με
απροσαρμοστος
μικροοργανισμος

εστω .



Thursday, 12 August 2010

σκληροπυρηνικα


γεια σου σουπερ ουαου μοντελακι
ναι εσυ μετο καθρεφτακι στο χερι
που ρωτας αν εισαι η ομορφοτερη
εσυ μετις δεκαδες φωτογραφιες
του ανυπαρκτου εαυτου σου
μα του πλεον προσεγμενου ειδωλου σου

γεια σου και σενα λεβεντομαγκα νεοελληνα
εσυ μετο ακριβο σου οχημα που μαρσαρεις στους δρομους
ενωμιλας στο πλαστικο κινητο σου για μεγαλες μπιζνες
εσυ που ζεις για να θρεφεις τις ηδονικες σου διαθεσεις

κανεις δεν φταιει για τον κατηφορο σου μονο οι αλλοι
οι προηγουμενοι οι επομενοι οι ανωτεροι
αλλα και οι κατωτεροι
ολες οι εκαστωτε κυβερνησεις ολοι οι μεταναστες κυριως αυτοι
φταινε και οι εβραιοι οι δυτικοι φταινε και οι εξωγηινοι ακομα και οι εσωγηινοι
φταινε ολα τα αγενητα παιδια φταινε ολα μου τα ονειρα
φταινε και τα αγορια και τα κοριτσια στην πλατεια

οχι εσυ μην ανησυχεις δεν εχεις καμια ευθυνη
αφου βολευτηκες πισω απτην προστασια της μαμας η του μπαμπα
το κοινο πορτοφολι της οικογενειας
πισω απτο ολοδικο σου οκταωρο με το ολοδικοσου μισθο
κατω απτο υπερλαμπρο αστρο της καριερας σου
πισω αποτι θεωρεις και σου μαθαν πως ειναι ολο-δικοσου
οπως λες
εμαθες καλατο μαθημα σου να μιλας να τρως να χεζεις να πινεις να μεθας
να απαγγελεις ποιηματα για το μερτικο σου να πηδας η να πηδιεσε οπως λες
εμαθες να μην αντιδρας να κοιμασε και να νομιζεις πως ξυπνας απτον ληθαργο σου

βολευτηκες μεσα στα σκατα σου και το απολαμβανεις

οταν χιλιαδες συναθρωποι κοιμουνται στα παγκακια
χιλιαδες παιδια αναζητουν μια οικογενεια χιλιαδες αδεσποτα
τριγυριζουν μεσα στα στενα
ανθρωποι
χωρις στεγη χωρις ζωη..

εσυ δεν φταις δεν εχεις καμια ευθυνη εσυ πια κοιτας μονο το τομαρι σου
εχεις παψει να νιωθεις εχεις παψει να νοιαζεσαι γιατι ετσι σου ειπαν
γιατι ετσι σε βολευει
κοιτας μονο να εισαι καλα αν ειναι δυνατον πολυ καλα
και ολα τα αλλα ας φροντισει ο θεος που λες οτι πιστευεις

.....και ζησαν αυτοι καλα και μεις καλυτερα ..ετσι δεν ειναι?





Tuesday, 3 August 2010

αυγουστος


αδειασε το θηριο ολοι πηραν τις αδειες απτα οκταωρα απτα γραφεια με τις γυαλινες οθονες
απτους κομπλεξικους πελατες που ψαχνουν το χαμενο δικιο απτα φαναρια που σου κλεινουν
το ματι αδειασαν οι πλατειες απτις γοπες οι στασειςτων λεωφορειων απτα ορθια κερινα ομοιωματα
αδειασαν ολα τα μπουρδελα απτους ανυπομονους πελατες οι ουρες στα ταμεια λιγοστεψαν τις αποστασεις απτην εξοδο η πολη δειχνει να περνει ανασες κατω απτον αττικο ουρανο
ξελαφρωσε απτο βαρος της ανοησιας και της μετριοτητας
πηραν τις βαλιτσες τους τα αυτοκινητα τους και πανε να σωθουνε σε καποια παραλια
πανε να μεθυσουν σαν νανε η τελευταια τους ευκαιρια
θα αντικρυσουν το ξημερωμα σαν το πιο τελειο πρωινο
θα ερωτευθουν καποιον αγνωστο
και ολα αυτα θα μεινουν αναμνησεις απτο παρελθον καρτ ποσταλ
που θα τις δειχνουν σε καποιο δειπνο γεματοι θλιψη που ολα εφυγαν χωρις γυρισμο

εφυγαν και αφησαν κλειστα παραθυρα σφιχτες καρδιες για τον ερχομο
πισω να ερθουν να ταισουν το θηριο
που χρονια τωρα μεγαλωνουν ...μεσα τους..

εως τοτε ας απολαυσουμε την σιωπη
ειναι ολη δικια μας ...

Saturday, 24 July 2010

ιριδα-


αναπνεουμε τον ιδιο αερα
συγκατοικουμε
κατω απτον ιδιο

βαθυστοχαστο
ουρανο

συγκεντρωνουμε
ολα μας τα ονειρα
μεσα στης νυχτας
το σιγανο μουρμουρητο
αφησα το φως ανοιχτο
μεσα στο δωματιο
για να νομιζουν
πως ειμαι ακομα εδω
μα εχω φυγει απο καιρο
δεν ηταν παραιτηση
δεν ηταν δειλια
δεν αναζητησα να βρω
την ανασφαλεια μιας σχεσης
ουτε να κρυφτω σε μιας αγκαλιας το καρτερι
βγηκα στο δρομο
μεσα μου το αγορι μαζι του
παλι συνομιλω
αντικριζω
τις πρωτες ηλιαχτιδες
νιωθω μεσα μου τον κοσμικο χρησμο
η απονευρωση των παντων
η εκτιναξη προς τα εμπρος
προσωπικα αμετοχος
ταυτοχρονα ομως
ενεργοποιημενος μηχανισμος
ετοιμος να εκραγει
επαγρυπνω αναμενοντας το σημαδι
στους δρομους στους χρονους




να ακουσουμε ολοι μαζι την βροχη
να απλωσουμε τα χρωματα μας στα μπαλκονια της γειτονιας
να παψουμε να αδιαφορουμε για τον συνανθρωπο
να νιωσουμε μεσα μας την δυναμη της ζωης
δεν θα παψω να στο γραφω δεν μενει κατι αλλο εδω γιαμενα
αλλα
ουτε και για σενα...






Monday, 19 July 2010

ξεβρακωτος θεος




η επανασταση ξεκινησε ειναι ολοφανερο πλεον
οι νεοελληνολαπαδες εχουν ξεχυθει στις παραλιες στις πλατειες
με μαγιο με το φραπε στο χερι το κινητο
και το γκομενακι που ψαχνει τον πλουσιο γαμπρο
τα σαρδελοκουτια που εισβαλουν μεσα απτις οθονες
τα απιστευτα κυβικα ανοησιας
ενω στο κεντρο της πολης
μπορεις να αντικρισεις
την αυτοκαταστροφη δεκαδες νεοι χαμενοι
πεσμενοι σε σκαλια νεκρα παιδια
ολοι γιναμε ακροατες τηλεθεατες
μα κυριως τελειοι κατ-αναλωτες
μιλαμε για αγαπες και παραζαλες μα κοιταζουμε μονο
το προσωπικο μας οφελος
μιλαμε για φιλια οταν εμεις δεν ειμαστε καν φιλοι
με τον ιδιο μας τον εαυτο
σαλιαριζουμε με τον εγωισμο
μονοδιαστατος φασισμος
η επανασταση ναι ειναι γεγονος
στις εκπτωσεις ολα ειναι δυνατον
να πουλησεις λιγο ακομα απτο φθηνο σου παραμυθι
πως ταχα νοιαζεσε για καθε συνανθρωπο σου
να αγορασεις λιγο ακομα απτον καιρο μου
μου πες πως ξεβρακωσες το θεο
και του πες να βγει στη σκηνη
γυμνος
μα εισαι γελασμενος
αν νομιζεις
πως ολη αυτη η παρελαση των ηλιθιων θα συνεχιστει..
ολα εδω
μενουν μεσα μου ταπεινα
οι χρονοι σου τελειωνουν
αν θελεις ακολουθησε
στον δρομο
τον μοναχικο
στον δρομο της επιστροφης
στον ανθρωπο .
οβερ



Thursday, 8 July 2010

μομπιλ τεκνοπαρτι


ολα ειχαν κανονιστει απο πριν
δεν ειχαμε κατι αλλο να προσθεσουμε
το φορτηγακι περνουσε μεσα απτα στενα αφηνοντας πισω του ενα βαθυ
βουητο ενω
σκεφτομουν τις τελευταιες λεπτομερειες του σχεδιου,ειμασταν
ολοι μας ετοιμοι
για να κανουμε πραξη για αλλη μια φορα
ολα οσα τριγυριζαν
μεσα στο μυαλο
εδω και καιρο.
Ο δρομος ηταν αδειος και σχεδον σιωπηλος,αραξε το οχημα πιο κει,βγηκαμε
σιγα σιγα ..πλησιασαμε με σιγανες κινησεις ..
το γκαζον απλωνοταν και μυριζε φρεσκοποτισμενο..ενας σκυλος μας γαυγιζε
απτο απεναντι σπιτι,λογικα ο νοικοκυρης θα κοιμοταν βαθια ..
ο ζαφ οπως τον λεγαμε μια και ηταν γρηγορος και ιδιαιτερα αποτελεσματικος
με ολα τα ειδη συναγερμων,απενεργοποιησε το ακριβο συστημα καμερων
μενα πατημα στο κουμπι απτο διαστημικο του χειριστηριο,
μπηκαμε απτην πισω πορτα .
Ανεβηκαμε στα υπνοδωματια και πλησιαμε το στοχο..
τους ξυπνησαμε μεσω της μουσικης που ακουγοταν απτο ηχεια του blaster κασσετοφωνου μου η τεκνο εκανε το θαυμα της..
..εντρομοι αρχισαν να μας ρωτανε τι θελουμε και αν αναζητουσαμε λεφτα οτι θα μας εδιναν οτι ειχαν ,αρκει να τους αφηναμε ζωντανους..βαρετες υποθεσεις..
τους κατεβασαμε στο πελωριο σαλονι ,βαρια διακοσμηση ,γυαλι και μαρμαρο και αποξηραμενα λουλουδια ,..απτα σπιτια που μισω..ανεβασα την ενταση απτα ηχεια
το παρτι ειχε ξεκινησει ..τους χαμογελουσα
καθοντουσαν και μας κοιταγαν με γουρλομενα ματια ,σχεδον ειχαν καταπιει τα λογια τους..
φεραμε τα ποτα απτο την μπαγαζιερα,τα φωτορυθμικα και τα κερια..
ανεβασα τα μπασα η μουσικη ταξιδευε μεσα στο σαλονι ,ανεβαινε τις σκαλες και εμπαινε
και στα υπολοιπα δωματια απροσκλητη...οπως καιμεις ..
σαββατο βραδυ ξημερωνει κυριακη ειμαστε ολοι μαζι η παρεα των χρωματιστων τρελων
σενα ακομα ξενο σπιτι που δεν μας καλεσαν και χορευουμε μαζι
μετους εκπληκτους ιδιοκτητες .ηλικιωμενο ζευγαρακι ,ομορφοι ανθρωποι..
πιο αργα μπηκαν και κεινοι στον ρυθμο,
ηδη ειχαν σκασει και οι υπολοιποι , το παρτι εφθασε τις πρωτες ωρες του
μεσημεριου....το σαλονι εμοιαζε με πεδιο μαχης ..
το ηλικιωμενο ζευγαρακι μας ευχαριστησε για την τοσο μεγαλη εκπληξη
και μας καλεσαν και το επομενο σαββατοβραδο..
ευγενικα τους ειπα πως η αποστολη μας συνεχιζεται
αλλου σε αλλη συνοικια ..το μομπιλ παρτι
εχει να δωσει και αλλου λιγη ζωη
να απλωσει τα χρωματα της ψυχης ..οβερ




Tuesday, 29 June 2010

ανθρωπος κουτι


ανθρωποι μεσα σε τοιχους μεσα σε κυβους σε τετραγωνα
ορθογωνια συμπαντα δωματια μεσα σε αλλα πελωρια δωματια
πολυ-δωματια ο ενας πανω αλλος πιο κατω αλλος δεξια αριστερα
διαγωνια αλλος μεσα στο δωματιο μιλα με αλλον μεσα σπτη συσκευη
σε αλλον που ειναι και αυτος μεσα σενα κουτι δωματιο
που εχει παραθυρο τα πρωινα ζηλευει την αυγη τον ηλιο
υψωνεται σαν γιορτη
ενα παιδι στο δαπεδο μετα χρωματιστα του μεσα στον κυβο
της αστικης διαδρομης
ποσο απεχεις απτην αποδραση με καποιο τροπο
να βγεις απτο κουτι
στο σαλονι τους μια τηλεσυσκευη κουτι εχει κεραιες
αναμεταδοτης των λεξεων και των πλασματικων εικονων
αλλοι μεσα σε αλλα κουτια χορευουν κλαινε γελανε
διαρκως συζητανε για τα επομενα ονειρα
για ολα τα παρελκομενα
τα κουτια μεγαλωνουν διαρκως
σου κρυβουν τον ουρανο
εσυ σκεφτεσαι να
αγκαλιασεις τον επομενο ανθρωπο
μετακουστικα μεσα στο κουτι
βραχυπροθεσμος αποδικωποιητης
μιας γεωμετρικης απεικονισης
ολα τα τεχνολογικα επιτευγματα
να σε κρατανε ενημερο και επιπροσθετα
προσαρμοσμενο
στις διαστασεις του κουτιου σου
του δωματιου
πιο εξω του ασφαλτοδρομενου δρομου
πιο περα ισως καποιος να βρει το σθενος
και την ψυχη να γκρεμισει το δικο του κουτι
να παρει ολα του τα φτερα
και να
εξαφανιστει για να σωθει



μικρη προσευχη


ποσα να χωρεσουν
σε μια στιγμη
μικρη ζωη
πως εφθασα εως εδω
μονον εγω το ξερω
τοσα χιλιομετρα βαδισα
με ποσες βροχες ξεδιψασα
πια τα ματια που δακρυσαν
τα χερια που παλεψαν
με την μοιρα
θραυσματα χρονου
αγνωστα δωματια
αναρωτιμαι προς
τα που πεταω
οταν ακουω την μουσικη
αν κυλαω
μαζι
μετην αορατη ροη
αν ειναι αμαρτημα
να ειμαι ερωτευμενος
με οτι αναπνεει
με το καθε τι


ακουω την φωνη εντος μου
να εισαι εκει
κανε οτι μπορεις
κρατα σφιχτα την υπομονη

φιλα μου το παιδι..





Sunday, 27 June 2010

η αρχικη σου μορφη


περπατησα αποτην μια ακρη της πολης
στην αλλη
μενα διαβητη χαραζα την πορεια
στους ομοκεντρους κυκλους στα αδεια σωματα
διαβαζα τους αριθμους σαν κρυμμενους οιωνους
συλλαβισα ψιθυριστα τις λεξεις που μαζι ειχαμε διαλεξει
συναντησα ηλιους και φεγγαρια
περιπλανηθηκα σε σκοτεινα μονοπατια
ανθρωποι εφυγαν και δεν ξαναρθαν
αφησαν πισω τους μισοτελειωμενες ιστοριες
προσωπικες αλχημειες αορατες συνομιλιες
βλεπω
τα παιδια με τα μικροσκοπικα χερια
καιτα πελωρια ματια πως χαμογελανε στην ζωη
πως σε κοιτανε χωρις ντροπη δεν εχουν τιποτα να σου κρυψουν δεν σε μισουνε
σκεφτομαι πως θαρθει η στιγμη που θα μεταλαχθουνε
και θα τα διδαξουν
πως να σε αδικουν πως να σε εκδικηθουν
πως να σε φθονουν τιποτα ανθρωπινο να μην σεβαστουν..
ποσες ευκαιριες χρειαζεσαι για να νιωσεις μεσα σου την αρχικη σου μορφη?
ποσες ζωες ακομα για να φτασεις στην τελιοτερη σου εκδοχη?
ποτε θα απλωσεις το χερι σου
μαζι να προστατεψουμε το παιδι
μετα πελωρια ματια
μας
κοιτανε
σαν ευλογια
σαν θεικη προσταγη...



Thursday, 17 June 2010

πυροχωμα-


κοιτας πισω σου και ολα απομακρυνονται απλωνεις τα δαχτυλα να φτασεις
οτι σε φθειρε να νιωσεις την ανασα των πρωινων μεσα στο δωματιο
να αγκαλιασεις ξανα εκεινο το παιδι που
αγαπουσε το αυριο
κοιτας πισω πλεον σαν αγνωστος καποιος αλλος που σου εμοιαζε τοσο πολυ
ενω || διαρκως εξαπλωνεσαι || προς το επομενο σου συνορο
ολοι μας πισω απο τοιχους γυαλινες οθονες ψηφιακες εικονες κωδικοποιημενους κανονες
εφαρμοζουμε μεσα σε καλουπια υπομονης καθε μας προσμονη καθε μας γιατι
απλα βαδιζουμε προς τα καπου μονολογωντας αλλοτε κοιταζοντας ψηλα
ψαχνοντας την απαντηση και αλλοτε τυφλοι ψαχνουμε ενα χερι
να πιασουμε να σπασουμε το φραγμα της σιωπης
που μενει εντος μας|| μενει ολοδικομας || κανεις δεν θα σε ρωτησει
αν πονας αν νιωθεις μεσασου το κενο αν εισαι αυτος που λες
η ενα ακομα πελωριο αστρο που σβηνει σενα αργο ρυθμο ||
κανεις δεν θα σου πει πως να γκεμισεις ολα τους τα καστρα
κανεις δεν θα σου πει πως οι καρδιες μας χτυπουν στον ιδιο χρονο στο ιδιο σωμα ||
φτιαγμενος απο χωμα και πνοη επαγρυπνω περιμενοντας την στιγμη
που θα ειμαστε ολοι μαζι || σαν ενα θαυμα.

Monday, 31 May 2010

μικροσκοπικο


ο ηχος σαν μια γροθια υψωνεται μεσα απτο δωματιο
θελεις να φτασεις και αποψε εκεινο το σημειο που βλεπες
απτο παραθυρο διαρκως
το αστερι που τρεμοσβηνε σαν κερι το κρατουσε αορατο χερι
στον μολυβενιο νυχτερινο ουρανο
αποψε μπορεις κλαψεις αν και πλεον δεν σου ειναι αρκετο
ο θυμος σου κοντευει να βγει εξω στους δρομους
θελει να φωναξει ..."δεν εχουμε αλλο χρονο δεν εχουμε αλλο ..."
μα ποιος θα κουσει ποιος θα νοιαστει ολα καταληγουν στην αρχικη τους μορφη
απο εκεινο το σημειο που θελεις να φτασεις
καποτε μου λεγες πως θα τα καταφερεις και θα πεταξεις
να φησεις πισω σου οτι σε κρατουσε κατω στη γη ..
μα πλεον ο χρονος σε αφησε πισω να μαζευεις τα σκορπια σου χρωματα
να μετρας τα λεπτα τις ωρες να υπολογιζεις τα εσοδα σου και ποσα τα εξοδα σου
μακρια πλεον απτην αποστολη σου μακρια πλεον απτην αληθινη ζωη σου..


ακολουθω τον ηχο στην τροχια του γυρω απο αυτη την ζωη
δεν ξερω που οδηγει
μα αν θες ελα και συ μαζι μου .



Thursday, 20 May 2010

η ομιλια της-


καταιγιδα σκεπαζει την πολη
ακουω τον ψιθυρο της πιο εξω
σκεφτομαι ποσο ευκολα προσκολανε
στο αοριστο τιποτα οι περισσοτεροι
αντιγραφουν πλαστες πραγματικοτητες
βολευονται μεσα στις εγωκεντρικες πλασματικοτητες τους
αυτοακυρωνουν τις ανεκμεταλευτες δυνατοτητες τους
μενουν να προσμετρουν τα κρυφα τους δακρυα
το διαστημα της εξαναγκαστικης τους απονευρωσης
ειναι να σαν μην εζησαν ποτε τους
σαν να μην υπηρξαν ποτε τους

ολη τη νυχτα η βροχη θα μας μιλα με αγνωστες λεξεις κωδικες
θα προσπαθησω για αλλη μια φορα να αποκρυπτογραφησω
το μηνυμα της

ειναι το ελαχιστο που μπορω να κανω...

Wednesday, 19 May 2010

ενα -

η παρασταση ελαβε τελος,ολοι οι πρωταγωνιστες ο καθενας με την σειρα του
κανουν χαρακιρι μπροστα στο εμβροντητο κοινο
οι κομπαρσοι αμπαρωνουν τα παραθυρα της ημισκοτεινης αιθουσας
για να μην ισχωρησουν οι ηλιακες ακτινες φωτος η αορατη πνοη ζωης,
ετσι καπως
μοιαζει η χωρα που επιζω
και τωρα ολοι ψαχνουμε την πισω πορτα για να βρουμε
την διεξοδο..
αγαπητο μου κοινο ολοι μαζι θα δουμε το τελος αυτο
γιατι μας ανηκει
οσο και αν να μην το θελουμε η να νομιζουμε
πως ολα θα εξαφανιστουν μενα ακομα αιματηρο ξεσπασμα
οσα κεφαλια και αν κοπουν
η λερναια υδρα του χρηματοοικονομικου πολιτισμου
θα επιβιωνει κοντρα στο πεισμα της ορμης
κοντρα στα ονειρα που ειχαμε παιδια και ολα χαθηκαν μεσα μας
σε αγνωστα δωματια σε αταιριαστους χρονους....

αυτη ειναι μια τελευταια ευκαιρια να γινουμε ολοι μαζι μια γροθια
μια ανασα μια δυναμη μια αναμμενη φωτια

μεσα της θα καουν ολα τους τα συμβολα
αυτη ειναι η ευκαιρια να γινουμε
ο ηλιος στα σκοτεινα μονοπατια για να βαδισουν
τα επομενα παιδια
......τους το χρωσταμε

μενω στο δωματιο μετακουστικα ενα νευμα μου ειναι αρκετο
αρκει να ειναι αληθινο
η αναγκη μου για το διαφορετικο δεν πηγαζει
απτης βιας το σκληρο προσωπο
ακουω την καρδια
την μουσικη στα αυτια
εχω μεσα μου
τον μαγικο συνδυασμο
ο χρονος μετρα αντιστροφα
ο δρομος ειναι αυτος
και ειμαστε ολοι καλεσμενοι οβερ

Saturday, 1 May 2010

εδω

σε ακουγα στην κουζινα μου λεγες πως η ζουγκλα ειναι εδω και πιο περα το ιδιο θα βρω
η καθε αγκαλια στο τελος φευγει μακρια ο ηλιος ξεπροβαλει πισω απτα κτιρια
τα πρωινα μυστικα νωχελικα στο περιπτερο οι φυλλαδες ξερνανε μετρα τρομοκρατικα
ο φοβος και η απαθεια διοχετευονται διαρκως κατακερματισμενος
αστικος ιστος
τις προαλες κοιταζα ενα μικρο κοριτσι εψαχνε
για να βρει λιγη τροφη
απτις σακουλες
το συστημα ειναι νεκρο το συστημα ειναι εδω
ασπλαχνο αιμοβορο φθηνο
μοιραζει τις οδηγιες χρησεως απτο επομενο
δελτιο ειδησεων
μια απειροελαχιστη μορφη ζωης
χαμενος στο αχανες διαστημα
ενα θελω να σου πω
απλωσε το χερι σου σε οποιον το χρειαστει
γινε το συστημα σου γινε η νεα σου ζωη-

ΥΓ-το επομενο παρτι θα το κανουμε ολοι μαζι
μεσα στη βουλη.οβερ-


stardust

η χοανη που τα καταπινει ολα γυρω μου το γκριζο τοπιο
που αντιστεκεται το καθε τομαρι που νοιαζεται
παρα μονον για τον μολυσμενο εαυτον του
ειναι το πεισμα που με κανει να αναζητω την διεξοδο
πιο περα απο εδω
ειναι η φωνη μεσα μου που κρατω
ειναι η μουσικη το επομενο μου συνορο
που μας διαπερνα εσωτερα
αθηνα πολη χωριο ολοι τους εμειναν εδω να σκαβουν
την σαρκα σου για τον χαμενο θυσαυρο ματαια....
καταναλωτες υποπροιοντα δεχομαστε διαταγες
μα ο κυκλος γυρνα αδιακοπα δεν εχει σταματημο ολα σου τα οχι θα γινουν ναι ...το μελλον ειναι ηδη εδω
ειναι το παιδι που κοιτα στον ουρανο το χαμογελο του
οταν το δροσισες με ποτηρι καθαριο νερο
οταν το εθρεψες με ενα πιατο ζεστο φαγητο
οταν ξεπερασεις καθε υπαρξιακο σου εγωισμο
γιαυτο εισαι εδω
ολοι μας δεμενοι κατω απτον ηλιο αυτον
σαν ταστερια απλωμενοι στον απεραντο ουρανο
ολα ειναι εδω και δεν σε περιμενουν.οβερ

Friday, 23 April 2010

μικροφιλμ


"πατα το δεν υπαρχει ψυχη.."ολο το καλοκαιρι, μεσα στο κιτρινο ταξι συνοδηγος εως το ξημερωμα μαζι με τον καλικαντζαρο
ετσι τον φωναζαμε ηταν μικροσκοπικος και διαρκως μεσα στα κολπα "λεγε που μας βλεπεις αποψε"...
οι δρομοι αδειοι αυγουστος τι αλλο...τα ηχεια αναπνεαν μαζι μας γλυστρουσαμε σαν κλεφτες
και μιλαγαμε για τα επομενα σχεδια "δεν εχει διακοπες εδω θα την δουμε πειρατες της νυχτας.."ενω αφηναμε πισω μας τα κοκκινα φαναρια δεν σταματησε
για κανεναν αν και ηταν σε βαρδια,ηταν ακομα μια πορεια χωρις σταματημο..
στην πλατεια παρκαρε σε μια ακρη..πηραμε κατι να δροσιστουμε και καθισαμε
στο συντριβανι..ετσι ωστε να μας βρεχουν τα απονερα..ο ηχος μεθυστικος ..
αναψε τσιγαρο και αρχισε να μου μιλα για τα προβληματα του με το πριν και το μετα,το χαμο του πατερα του "τον εχασα και χαθηκα αδελφε"..και το αγνωστο που απλωνοταν μεσα στην ζωη του"..προς τα που παμε ρε γιαννη...",σταματησε αποτομα για λιγο ...με κοιταξε ειδε πως ενω τον ακουγα ταυτοχρονα ειχα καρφωθει στους αντικατοπτρισμους πανω στην επιφανεια
του νερου..συνεχισε να μου μιλα "τζωνι ξερω πως με ακους ,για λιγο ακομα.."με αυτοματες κινησεις λες και ηταν κανονισμενο
φυγαμε μπηκαμε στο αμαξι και πηραμε πορεια ..προς το κεντρο,συνομιλουσαμε διαρκως"..εχουμε κατι κοινο την ορφανια.. " _ " ... και εναν απειθαρχο εαυτο.."
εκεινος μια κοιταζε το καθρεφτακι και μια χτυπιοταν στο ρυθμο της τεκνο τα παραθυρα ανοιχτα στα φωτα,
μια αισθηση ελευθεριας μια υποψια αλητειας "τουρμπο το οχημα μποι.."
αφου καναμε σβουρες και ευθειες σε διαφορες ταχυτητες και αδειασε οτι ειχε μεσα του ξαναπηγαμε σε κεινο το σημειο..αυτη τη φορα σιωπηλοι μονο το συντριβανι ξεπηδουσε σαν μια αντλια πυροσβεστικης φωλιας να μας κοιτα αορατα ,η μοναξια της πολης ο χρονος που ειχε παψει να μετρα,
δεν βγαλαμε αχνα για ωρες ..ο ουρανος αλλαζε χρωματα ..νιωθαμε κουρασμενοι..ειχαμε μια τελευταια επιθυμια..ετσι χωρις λογια πηραμε το δρομο για την ταρατσα ,αφησαμε το συντριβανι πισω μας
..ηταν κατι σαν τελετουργικο να βλεπουμε το ξημερωμα απτον 7 οροφο καθε πρωινο..απλα κοιτουσαμε εως περα στο βαθος του οριζοντα τις οροφες τα κτιρια ολες τις ζωες τα χιλιαδες βηματα.''.καθε γκριζα αποχρωση..''
εκεινο το καλοκαιρι το κιτρινο μινιδιαστημοπλοιο τα λογια η πλατεια το συντριβανι και ενα ηχειο ναμας δονει διαρκως.-...."φευγω αγορι να σε αφησω να κοιμηθεις ,θα τα πουμε αυριο παλι τρελο ε!!!με ακους!!?..
.. παλι μετακουστικα ...."

ΥΓ o ηλιος απλωνε τα φτερα του σαν στοργικος πατερας η ανασα μου
δεν εφτασε ποτε κοντα σου και ο φιλος χαθηκε στο καπου,καπως μεσα στο δρομο.-

Thursday, 15 April 2010

η δημοσια τσοντα


"Δεν χρειαζεται να φωναζω για να σας μιλησω..απλα ακουστε με για
μια στιγμη"...ετσι καπως αρχισε η καθημερινη συγκεντρωση,στον ψηλοτερο οροφο του μεγακτιριου...η πολη εξω απλωνοταν ..οι ζωες ολες ..επανεφερα τον εαυτο μου στην ωμη πραγματικοτητα,

Ο κ.γαμμα ηταν ο αρχων του καναλιου,οι χθεσινες μετρησεις ηταν
πεσμενες σχεδον αποκαρδιωτικες..και αναζητουσε λυσεις για την αναπληρωση του χαμενου εδαφους..οι λεξεις του σβουριζαν στον αερα..
μιλουσε μαζι μας και ταυτοχρονα σε ανοιχτη ακροαση μιλουσε και ενα αγνωστο προσωπο..ας τον πουμε κ.θητα..
"τι ωρα να ειναι το συνεργιο εκει?θελω ακριβες σημειο και ωρα..πες μου πως θα δρασετε να ετοιμασω και αναλογα δελτια.."
αποτι καταλαβα ο κ.θητα μαλλον ηταν μερος ενος ακομα υπογειου
σχεδιου προβοκατσιας,που συχνα δημιουργουνται εν καιρο κρισεων η σοβαρων σκανδαλων.Ακουγα με μεγαλη προσοχη την κουβεντα.."κατα της εννια το βραδυ θα επιτεθουμε σε ..."δεν μου εκανε εντυπωση εξαλλου δεν ηταν και πρωτη φορα ..
ο κ.γαμμα αρχισε και παλι να μας μιλα με πιο αγριο υφος..
"θελω την κορυφη!!!!θελω να φερετε τα πανω κατω μεσα στη πολη,τα δελτια θα αρχιζουν με φονους ,οσο γινεται με πιο πολλες λεπτομεριες,θελω οι ληστειες νανε δευτερο θεμα,θελω αιμα να κυλα διαρκως μεσα απτις οθονες και για επιδορπιο θελω
και λιγο... πως να σας το πω..κατι σαν δημοσια τσοντα!!!
ΝΑΙ!!!!αυτο ακριβως..μια δημοσια τσοντα,φτιαξτε εχθρους
κοντρες,ζηλιες,η μαζα ποθει ,αναζητει την καθε ανουσια ηδονη
...γιαυτους ειμαστε εκει!!!!.."
ο τυπος ειχε ξεφυγει,τον δικαιολογω,εξαλλου οτι εκανε το κανε
με τις βοηθειες των αρχοντων της πολης..εσβηνε και αναβε το ενα τσιγαρο μετα το αλλο και μιλαγε στο βουβο ακροατηριο..
"ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ Η ΕΞΟΥΣΙΑ!!!!κανεις δεν μας αγκιζει,ολοι μας
φοβουνται .οι αρχοντες μας εχουν αναγκη,δεν θελω λογια θελω
ΘΥΣΙΕΣ!!!απο ολους σας!!!!!αυριο η πρωτη θεση θα μας ανηκει
......."
συνεχισα να τον ακουω αν και καπου προς τα μεσανυχτα εχασα
καθε επαφη ..και παλι..
το βλεμμα μου τραβηξε προς τα εξω..και σκεφτομουν πως ειναι δυνατον να προχωραει ετσι μια ολακερη χωρα προς το χαος και τιποτα μα τιποτα να μην αντιδρα λιγο πριν το απολυτο κενο...




Wednesday, 24 March 2010

ΡΟΜΠΟΤ


αμφιβολια επεξεργαστης
της καθε οπισθοδρομικης ανοησιας φυσικη αντιδραση
οι αποστασεις μεταξυμας σκοτεινη υλη
που διαστελεται διαρκως||
η επιβλητικη ολιγαρχια||
ο καθενας που αναζητα την εξουσια
σε καθε του στενη επαφη||θελει ολα να τα μετρα|
τιποτα να μην ξεχνα ναμην του διαφευγει||
η ασκηση πιεσης να βια'στουμε για το κερδος||
τα προς το ζην||
με συντομες συνομιλιες και διαφορες χειρονομιες
φτιαχνουμε σχεσεις ονειρα μεσα απτην φαντασια ||
που δεν γνωριζει ορια||
ολα ομως μενουν προσωπικα
σαν τα μετρητα καταχωνιασμενα στα συρταρια μιας τραπεζας
||ολα για σενα, αυτο σου εμαθαν και αυτο και εσυ
με την σειρα σου θα μεταδωσεις στα παιδια σου||
να δειχνεις ευγενικος η και τοσο καλος
πλεον ομως εξυπηρετικος||μηπροσβλητικος
να χεις μια γνωμη για ολα τα θεματα |θα την αναμασας διαρκως||α!!μην το ξεχασω προπαντων ομως
να εισαι αμυντικος μα καθολου επιθετικος...
αντε περναει και ο καιρος σου
μην ξεφυσας ολα ειναι εδω για το καλο σου.-








Friday, 5 March 2010

λεξογραμμα


η δυναμη της ψυχης οι αγνωστες λεξεις της σιωπης
τα συννεφα απλωνονται πανω απτη γη
πολιτες μιας μεταμοντερνας τεχνοκρατικης φυλακης
τα οχηματα που μουγκριζουν τα οντα που πασχιζουν
να βρουν το χαμενο νοημα της συντομης ζωης_________
οκταωρο δωδεκαωρο ανσασερ δρομος και πισω __________
ολο το πλαστικο γυρω μας αναπνεει νυχταμερα μαζι μας
γινομαστε ενα σωμα δικτυωμενοι στα χιλιομετρα καλωδιων
αορατες συνομιλιες ||
η πολη ενας τεραστιος οργανισμος||
εδω η επιβιωση εγινε αυτοσκοπος οι τρομοκυβερνησεις επιζουν
απτον οικογενειακο μας προυπολογισμο||
μπορεις να μοιραστεις την μοναξια σου μεσω των πληκτρων
του υπολογιστη||μεσα απτην οθονη ολα ειναι δυνατον||
____________________________
ο χτυπος της καρδιας αντηχει εως τα βαθια
η ελπιδα δεν ειναι αρκετη
η καθε προσπαθεια φερνει την επομενη αλλαγη
χρειαζεται υπομονη αυτονομια βαθια αναπνοη||
οι κυκλικες τροχιες τα σχεδια που δεν περνουν αλλη αναβολη
οι διαστασεις του ηχου
τα νοικιασμενα δωματια
η τεκνο μουσικη εξαπλωνεται μεσα μου διαρκει||
το σημα που εκπεμπω _φωταυγεια μυστικης ροης
οβερ||



Monday, 22 February 2010

CCTV


πολυπραγματικοτητα καλειδοσκοπιο
ψυχες γυμνες φορεσαν τις λεξεις για να κρυψουν τις κενες
τους
στιγμες
μιλας για ολες σου τις σχεσεις λες πως σε πληγωσαν βαθια μα ολες τους ηταν ενας μασκαρεμενος εγωισμος θυμος
θαρθει η στιγμη που θα εξατμιστει θα χαθει
μεσα σε μια σου ανασα
ενω οι καμερες θα καταγραφουν την καθε μας κινηση ενω κυκλοφορουμε αλλοτε σκυφτοι μεσα στα στενα περιθωρια της λογικης και αλλοτε κοιταζοντας μεσα στα ματια των αλλων ψαχνοντας την ασφαλεια την ανταποκριση
την στιγμη
σαν ορφανα παιδια
τα νηματα κινουνται απο εκπαιδευμενα ανθρωποειδη
μετρουν λεφτα πλουτιζουν απτα ονειρα που μας πλασαρουν ..ολα τους ειναι πλαστα..
η καριερα ο τραπεζικος λογαριασμος ενας τελειος εθισμος μεσα σου ζωη ορμη κρατα το παιδι ολα ειναι δυνατον
ο χρονος τους λιγοστευει η αναγκη τους για εξουσια τους καταδυναστευει ____________
ακομα και οι λεξεις δεν ειναι αρκετες για να σου περιγραψω

τις ροες που συνορευουν με το καθε τυχαιο με το καθε επομενο καθε προηγουμενο
ολα αποσματικα με συνδεουν με το ολογραμμα
της καλειδοσκοπικης πολυπραγματικοτητας
συντονισου
οβερ



Saturday, 6 February 2010

brainwave



κοιταξε γυρω του και προχωρησε
το μπασο μεσαπτακουστικα
οι σκεψεις ιπταμενα αεροστατα
οι ανασες το αιμα που ταξιδευει τα βηματα γοργα
τα συννεφα που ταξιδευουν πιο μακρια εκει που δεν φθανει ο τρομος
ο θορυβος οι μηχανες
σενα στενο ενα κοριτσι βγηκε στη βιζιτα για να χαθει εως
το επομενο πρωινο
πιο πανω τα οντα με την δερματινη στολη, κοιτουν,
δεν την χρειαζονται , δεν τους μοιαζει, κανεις δεν νοιαζεται κανεις
συνεχιζω αφηνω καθε τι να κοιταξει μεσα μου να μου πει τι βλεπει
καθε εικονα pixel μια αντανακλαση του εαυτο μας
η ακαμψια του συνολου η τραγικοτητα ενος μοναχικου βομβου
η προεκταση του διαστηματος
η διαρκεια ο χρονος που απομενει εως να χαθουμε
απτο χαρτη πιο περα απτον οριζοντα
σημεια στο χαρτη του συμπαντος
η απωλεια ακομα μιας ζωης
μεσα σε κεινο το αγνωστο κοριτσι







Tuesday, 2 February 2010

TO THE FTR


εβλεπα ολες τις ηλικιες ολα τα προσωπα ολες τις λαμψεις
ολες τις λεξεις
ολες οι ζωες σε μια
μια συμπηκνωμενη εκφραση αηδιας προς στο σκοταδισμο
ο κυριος με το τελειο χαμογελο η φλυαρια μια απιστευτη ροη ακατανοητης πολιτικης φιλολογιας
απαγγελουν λογους και υποσχεσεις στηνουν τους νομους για δικους τους προσωπικους λογους
κοιταζα στο πληθος και ειδα ανθρωπους που πλεον δεν αντεξαν το θρονιασμα μεσα στο κελι μπροστα απτο κουτι τους σχεδον νεκροι..
κοιταξαν τα παιδια τους και ενιωσαν το χρεος τους για οσα ειναι εδω
ο καθε ανθρωπος ειναι κομματι απτο συμπαν αυτο το μονο αληθινο..επαγρυπνω > to the future

Monday, 1 February 2010

μια ολακερη ζωη σε μια στιγμη πολυπραγματικοτητα επαναμβαλομενο μπιτ
κραταω μια αποσταση για να με ζωντανος
ενα ξαγρυπνο ματι να κοιτα, απτα ηχεια ακουω ακομα μια μυστικη προσευχη, θυμαμαι τις νυχτες σε κεινο το νησι ολα ταστερια ,ολα τα ονειρα που εγιναν κερινα φτερα,ολα τα ξημερωματα στης ταρατσας το μινι διαστημοπλοιο..ολα ειναι εδω, εγκλωβισμενα στο χωροχρονο , σενα επαναλαμβανομενο μπιτ..

Sunday, 31 January 2010



...κατι ακουω
κρατα την αναπνοη σου η μιλα μου ψιθυριστα..

ενας υποηχος...
αστο καλυτερα θα παω πιο περα....
τον ακουω ..ερχεται απο βαθια...
μεσα στο δωματιο του κεφαλιου μου αντηχει..
σαν καποιου αλλου ανθρωπου να ακουω την καρδια...

νυχτωσε μα δεν με τρομαζει πια..
γιατι ακουγοντας τον ηχο νιωθω την αγνωστη ψυχη κοντα..
ισως και πιο μακρια ,κανεις μας δεν ξερει..

σημερα το πρωι μια συννεφουπολη σεργιανιζε στον απεραντο ουρανο..
εκλεισα τα ματια μου για λιγο εστω να ακουσω εκεινη την καρδια
ερχεται μα δεν ξερω αν ειναι μακρια..